Het Sprookjeskwartet

Het Sprookjeskwartet

Met mijn kleine, rode autootje volgeladen (inclusief Sprookjeskwartet), rijd ik naar de kringloop. Gisteren ben ik <a href="http://www.opruimfeest from this source.nl/wp-content/uploads/2016/02/Sprookjeskwartet-36-kaarten.jpg” rel=”attachment wp-att-352″>Sprookjeskwartet-36-kaarteneindelijk toe gekomen aan het uitzoeken van mijn DVD’s. Twee volle kratten voor de kringloop. Wat ik over houd, zijn alleen de dvd’s waar ik echt blij van word en waarvan ik weet dat ik ze nog eens ga kijken. Van het een komt het ander. Als ik zo bezig ben, en voel wat het opruimen doet, kan ik soms maar moeilijk stoppen. Ik zie de spullen die ik houd weer echt. Ik zie hoe mooi ze zijn en voel hoe blij ik van ze word. De andere spullen, daar neem ik met een dankbaar gevoel afscheid van. Het meeste gaat naar de kringloop. Ik hoop dat iemand anders er minstens zoveel plezier aan beleefd als ik dat heb gedaan. Dat verdienen die spullen.

Herinneringen komen tot leven

We hebben thuis een rommelkamer. Hier staan nog steeds kratjes en doosjes waarvan we niet eens weten wat er in zit. Als ik een Sprookjeskwartetopruimbui heb, kan ik dat slecht laten staan.Gravend in een van de mandjes, kwam ik het sprookjeskwartet tegen dat ik vroeger met mijn opa en oma speelde. Twee opruimrondes en een verhuizing heeft het kwartet al overleefd. Nu stond ik er eens echt goed bij stil. Dacht aan al die potjes kwartet die ik met mijn opa en oma heb gespeeld toen ik nog klein was. “Mag ik van jou, van het sprookje Ezeltje Strekje….”. Voor het eerst stond ik eens écht stil bij de herinnering. Waarschijnlijk kón ik dat nu ook pas voor het eerst. Mijn opa is al jaren dood. Mijn oma is erg dement en herkent mij niet meer. Maar voor mij kwamen ze dankzij dit kwartet meer tot leven dan ooit. Allemaal herinneringen van logeer partijtjes, de leuke dingen die ze met me deden. Mijn opa en oma brachten me in contact met een van mijn allergrootste passies: paardrijden. Elke zaterdag bracht mijn opa me naar de manege. Nam hij een suikerklontje mee voor Saskia, wat denk ik een beetje zijn “lievelingspaard” was.

Weggooien wordt voorgoed bewaren

Door het weg gooien van een sprookjeskwartet, heb ik de herinnering voorgoed in mezelf bewaard. Ik heb hem nog eens beleefd en als cadeau komen er nog vele herinneringen met mijn opa en oma bij. Een dagje apenheul, de eendjes voeren in het park, beschuit met “aardebeien” (zoals mijn opa altijd zei), mijn rubberen paardrijlaarzen die zo vacuüm zogen dat we ze maar met moeite uit kregen – ik zittend op de grond, opa trekken zo hard hij kon. En als bonus: de dingen die ik vroeger niet zo leuk vond, of niet begreep, daar kan ik met mijn volwassen ogen op een milde en liefdevolle manier naar kijken. Omdat ik nu dingen snap die ik toen niet kon zien. Bedankt opa en oma. Kwartet!Opa-en-ik

Oma-en-ik